ที่โกยผง(カ[ミ]サマの日記プロジェクト)

Hold the Light-Masaki Nomiyama 

วันนี้ 29 กุมภาพันธ์

นานๆมันจะมาถึงซะที

เขียนอะไรไว้หน่อย(เรื่องเขียว...เอ่อ...เก็บข้อมูลอยู่ - -")

พอดีว่าเมื่อวานนั่งเคลียร์หนังสือพิมพ์ที่บ้านก็เลยเจอโครงการรับบริจาคกระดาษใช้แล้วให้มูลนิธิคนตาบอดอยู่ในเอาต์ลุก บางกอกโพสต์วันที่ 5 ก.พ. 2551

ที่จริงเรื่องนี้เราได้เมลมาตั้งแต่สิงหาปีที่แล้ว แต่ว่ายังไม่ได้ส่งเพราะแม่เราบอกว่าได้เมลแบบเดียวกันเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนี้เขาอาจจะเลิกรับไปแล้วก็ได้ ไอ้เราก็ไม่กล้าโทรไปถามซะด้วยแฮะ - -"

พอคราวนี้ลงหนังสือพิมพ์ เราก็คิดว่ามันคงจะเชื่อได้ในระดับหนึ่ง แล้วหนังสือพิมพ์เดือนนี้ด้วย(ถ้าเขียนพรุ่งนี้ก็จะกลายเป็น"เดือนที่แล้ว"น่ะสิ - -")

แน่นอน พอดีว่ากระดาษเอสี่ที่น้องตูเอาไปวาดรูปเล่นแล้วทิ้งเรี่ยราดมันก็มีเยอะเหลือเกิน

เราก็เลยมานั่งแยกกระดาษที่จะบริจาคอีกที(คือ บางแผ่นข้างหลังมันจะมีชื่อคนในบ้านเรา เบอร์โทรศัพท์ หรือเป็นบัญชีของบริษัท แม่ไม่ให้เอาไปบริจาค - -")

แล้วก็ไปเจอกับเรื่องภาษาอังกฤษเรื่องนึง(ที่จริงเป็นใบที่เขาแจกให้ทำบันทึกการอ่าน)

จะเล่าให้ฟัง(แบบตัดตอน+แปลแล้ว)

***

มีชายคนหนึ่งเป็นคนอังกฤษ แต่ว่าอ่านและเขียนภาษาอังกฤษไม่ได้ วันหนึ่งเขาก็เลยไปเรียน

ครูก็เอากระดาษมาแผ่นหนึ่ง เขียนตัว A B C ลงไป

แล้วก็ชี้ตัว A พร้อมกับพูดว่า"นี่คือตัว A"

ชายคนนั้นก็ถามว่า"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นตัว A"

ครูก็ตอบว่า"ก็มันเป็นตัว A" เขาชี้ตัว B แล้วก็บอกว่า"นี่คือตัว B"

แล้วชายเจ้าปัญหาคนนั้นก็ถามว่า"ครูครับ แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่านี่คือตัว B ไม่ใช่ตัว A"

ครูไม่ตอบ แต่ดึงหูชายคนนั้นแทน

ชายคนนั้นร้องลั่น"โอ๊ย หูผม หูผม"

ครูก็ถามว่า"เธอรู้ได้ยังไงว่านี่เขาเรียกว่าหู"

"ก็ใครๆเขาก็รู้ทั้งนั้นว่านี่คือหู"

"นี่ก็เหมือนกัน ใครๆเขาก็รู้ทั้งนั้นว่านี่คือตัว A และนี่คือตัว B เพราะฉะนั้นก็นั่งเงียบๆแล้วเรียนต่อได้แล้ว"

***

(ตัดจบดื้อๆ)

(ใครสนใจจะส่งกระดาษไปบ้างก็ส่งไปได้ที่ มูลนิธิคนตาบอดแห่งประเทศไทย 420 ถนนราชวิถี เขตราชเทวี กทม. 10400)