ที่โกยผง

กลับมาจากญี่ปุ่นนานแล้ว(แล้วหนีไปชะอำต่ออีก 3 วัน ฮ่าๆๆ)

และตูก็เพิ่งจะสำเหนียกได้ว่าตูควรจะเขียนอะไรที่มันมีสาระมากกว่าการตอบแท็กได้แล้ว

(ในขณะที่แท็กก็ดองไว้อีกนับสิบ - -")

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 20 เมษายน

วันที่เรานั่งเครื่องบินกลับจากญี่ปุ่นนั่นแหละ

เรื่องมีอยู่ว่า

ทีแรกเรารู้แค่ว่าเครื่องออกเก้าโมงกว่าๆ

นั่งนาริตะเอกซ์เพรสเที่ยวหกโมงเช้ามาถึงสนามบินตอนเจ็ดโมงครึ่ง มันก็ยังดูมีเวลาเหลือเฟือ

แต่ตอนเช็กอินนี่...

คิวก็ยาวเป็นกิโลฯดังนี้แล(- -")

(รูปเอามาจากอันที่เอาไปลงในเด็กดี มันเลยเป็นอีกชื่อนึง โปรดอย่าตกใจ)

คิวยาวตรงนี้ยังไม่เท่าไหร่

ยังมีเวลาไปหาอะไรกิน และเข้าห้องน้ำก่อน

ทีนี้

ประตูทางขึ้นเครื่องบินมันปิดตอน 9 โมง 15 นาที

ตอนที่เข้าห้องน้ำอะไรเสร็จแล้ว ตอนนั้น 8 โมง 55 นาที

ยังไม่สำเหนียกครับ

ยังเดินไปด่านตรวจพาสปอร์ตแบบสบายใจ

พอไปถึงด่านตรวจพาสปอร์ตก็พบว่า...

ตูพลาด...

เพราะคิวมันก็ยาวเป็นกิโลฯพอๆกับตอนเช็กอินนั่นแหละ

ที่สำคัญคือประตูปิด 9 โมง 15

ตอนนั้น 9 โมง 8 นาที

คาดว่าแค่รอให้ถึงคิวตัวเองก็คงเลย 9 โมง 15 แล้ว อย่าว่าแต่จะให้เดินไปถึงประตูทางออก

ซวยแล้วไงตู

รอไปซัก 3 นาทีก็มีเจ้าหน้าที่จากสิงคโปร์แอร์ไลน์(พอดีตูขึ้นสายการบินนี้)เข้ามาถามว่าใครขึ้นเครื่องเที่ยวนี้บ้าง

แม่ตูก็บอกว่า ตูเนี่ยแหละ

เขาก็เข้ามาบอกว่า You have no time

ตูก็นึกในใจ จะบอกทำไมฟะ - -"

แล้วเขาก็ลัดคิวให้

ตาฝรั่งที่ยืนอยู่หน้าสุดแกก็ใจดีนะ ยอมให้พวกตูลัดคิว

ตอนทุกคนตรวจพาสปอร์ตเสร็จแล้ว เป็นเวลา 9 โมง 12 นาที

เหลืออีก 3 นาทีประตูจะปิด ต้องไปที่ประตูเบอร์ 41

ถึงตรงนั้นก็วิ่งกันไม่ลืมหูลืมตาล่ะครับ

ทีนี้ ตูก็หมดแรงเอาตั้งแต่ถึงประมาณประตูที่ 23

ตอนนั้น 9 โมง 13 นาที

ตูก็บอกว่า ไม่ไหวแล้ว

แม่ตูก็บอกว่า ไม่ได้เว้ย

ตูก็เลยใช้วิธีเดินเร็วเอาทั้งๆที่ปวดขาจะแย่แล้วนั่นแหละ

พอเห็นป้ายประตู 37 อยู่ตรงหน้า

ประตู 41 อยู่ไกลๆ

เอาวะ จะถึงแล้ว

คราวนี้วิ่งสุดแรงเกิดเลย(เขาเรียกก๊อกสอง)

สรุปว่าถึงประตู 41 ตอน 9 โมง 14 นาที

รอดตัวไป - -"

(ที่งงคือมีคนถึงหลังตูด้วยนะ)

(คราวหน้าก็คงอัพแท็กต่อแหละ เยอะจัดจริงๆ)